test porównawczy środowisk programistycznych technologii J2ME
Data: 14 grudzień 2007
Identyfikator: 080104
Rynek sprzętu mobilnego, szczególnie telefonów komórkowych i PDA, rozwija się nieprzerwanie od kilku lat.
Ze względu na rosnące wymagania producentów doskonalone są także technologie służące do programowania
tego typu urządzeń. Wśród nich pierwsze miejsce zajmuje J2ME. Prezentujemy najlepsze według nas zintegrowane
środowiska programistyczne, które można wykorzystywać przy tworzeniu aplikacji w technologii mobilnej Javy.
Strona 1 z 3
|
Testowane produkty
|
- Eclipse 3.3.1.1 + EclipseME
- IntelliJ IDEA 7.0.1 + IntelliME
- NetBeans 5.5.1 + Mobility Pack
|
Jeszcze kilka lat temu telefon komórkowy służył wyłącznie do prowadzenia rozmów. Dzisiaj już chyba nikt nie ma wątpliwości, że urządzenie to zostało na tyle rozbudowane (w każdej komórce znajduje się aparat czy odtwarzacz MP3), że wykorzystywane jest do wielu innych celów. Za jego pomocą możesz np. oglądać filmy, używać planera, klienta poczty czy przeglądarki WWW.
Pierwszym systemem pozwalającym niezależnym programistom tworzyć aplikacje do urządzeń mobilnych był Symbian – wykorzystywany m.in. w Nokii Communicator (do tej pory jest stosowany w wielu innych urządzeniach). Natywnym językiem programowania jest w nim C++, który pozwalał na wykorzystanie wielu jego możliwości, jak np. obiektowości czy wątkowości. Jednak przeszkodą w rozwoju Symbiana i jego wersji C++ było to, że każdą ze stworzonych w nim aplikacji trzeba było kompilować specjalnie dla danego urządzenia.
W pewnym momencie zauważono, że doskonale w urządzeniach przenośnych sprawdza się Java. Jej główną zaletą nad C++ było to, że aplikacja była kompilowana tylko raz do kodu pośredniego. Dzięki temu można ją było uruchamiać w maszynie wirtualnej, która zarządzała przydziałem pamięci i zapewniała niezależność od platformy sprzętowej. Jednak podstawowa wersja Javy (8 JDK) miała zbyt wiele bibliotek i ze względu na ograniczone miejsce nie mogła być używana w urządzeniach mobilnych. Konieczne było zatem napisanie nowej maszyny zarządzającej kodem – przygotowano więc J2ME i KVM.
|
Wymagania sprzętowe CLDC 1.1 i MIDP 2.1
|
- Wyświetlacz
rozmiar ekranu: 96x54
głębia koloru: 1 bit
- Wejście
jedno lub więcej mechanizmów: klawiatura telefonu, klawiatura QWERTY, ekran dotykowy.
- Pamięć
128 kB pamięci ROM dla komponentów MIDP
8 kB pamięci ROM dla danych aplikacji
32 kB pamięci ROM dla Javy (stos itp.)
- Sieć
dwukierunkowa, bezprzewodowa, z ograniczoną szerokością pasma
|
J2ME, czyli mikroedycja
J2ME to platforma przygotowana nie tylko do urządzeń mobilnych, ale także innego sprzętu, wyposażonego w mniej wydajną pamięć. Stosuje się ją do oprogramowania telefonów komórkowych, palmtopów, konsoli do gier, zestawów audio-wideo czy nawet specjalnych odbiorników TV. Jest ona podzielona na dwie konfiguracje sprzętowe: 8 CDC i 8 CLDC różniące się dostępnymi strukturami języka. W CLDC programista ma do wykorzystania tylko cztery klasy, podczas gdy w CDC jest ich więcej. Różnica pomiędzy nimi jest też taka, że pierwsza wykorzystuje standardową JVM, a druga wymaga maszyny – KVM, która może działać, dysponując zaledwie 128 kB pamięci.
Konfiguracje klas nie spełniły jednak początkowych założeń. Producenci urządzeń zaczęli dołączać do nowych modeli swoich telefonów własne rozszerzenia, umożliwiające np. korzystanie z nowych klas. Potem zdecydowano się je ustandaryzować, stwarzając dodatkowo tzw. profile. Najczęściej stosowanym i najbardziej uniwersalnym z nich jest MIDP (programy stworzone z jego wykorzystaniem nazywamy MIDletami). Jest on niejako rozszerzeniem CLDC o nowych sześć klas (w wersji 2.1). Za ich pomocą programista może stworzyć kod aplikacji np. zarządzającej bazą SMS-ów.
|
Kryteria oceny
|
|
Najważniejszym kryterium oceny był stopień zintegrowania
IDE z dodatkami J2ME WTK i pluginami
pozwalającymi na szybsze tworzenie aplikacji.
Mniej ważne było zużycie pamięci operacyjnej
czy zajmowane miejsce na dysku, jednak ten
parametr także ocenialiśmy. Ponadto stwierdziliśmy,
że nie warto badać szybkości kompilacji,
ponieważ w każdym przypadku wykorzystywany
był ten sam kompilator Suna.
|
Proces tworzenia aplikacji
Stworzenie programu do urządzenia mobilnego składa się z kilku etapów. Na początku należy napisać kod, wykorzystując odpowiednie klasy CLDC i MIDP. Następnie trzeba go skompilować i przetestować. Najlepiej wykorzystać do tego wbudowany w J2ME emulator komórki. Dzięki niemu zyskasz na czasie, bo nie będziesz musiał za każdym razem przenosić kodu na telefon. Jeśli aplikacja działa poprawnie w emulatorze, musisz przygotować jej wersję przeznaczoną do urządzenia, tzn. utworzyć archiwum JAR i jego podpis cyfrowy w pliku JAD. Na koniec możesz zainstalować MIDlet w swoim telefonie. Jeśli wykorzystywałeś klasy tylko z CLDC i MIDP, to powinna ona działać na wszystkich urządzeniach spełniających założenia tych specyfikacji.
Ocena: 



(aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)
Podobne artykuły: