NEXT 1/2008 - Lingwistyka programistyczna

Języki programowania ułatwiają codzienną pracę nam wszystkim. To dzięki nim informatycy mogą zaprogramować telefony, palmtopy, stworzyć witryny WWW czy aplikacje desktopowe. Czytając ten artykuł, poznasz historię języków i dowiesz się, którego z nich warto się nauczyć.

ierwsze języki programistyczne powstały w latach 50. ubiegłego wieku. Na początku służyły do programowania mikrokontrolerów urządzeń automatycznie wykonujących określone prace lub nadzorujących inne maszyny. Informatycy wprowadzali kod bezpośrednio do pamięci komputerów w postaci bitowej (za pomocą określonego wyliczonego najczęściej na kartce papieru ciągu zer i jedynek). Powodowało to dużą stratę czasu i liczne błędy. Twórca programu musiał bowiem znać każdą z zasad korzystania z rejestrów pamięci. Aby tego uniknąć oraz by praca programistów była wydajniejsza, zdecydowano się skorzystać z mocy obliczeniowych samych komputerów. Według przemyślanych założeń stworzono (oczywiście nie bez prób i błędów) program (kompilator), którego zadaniem było konwertowanie kodu innych aplikacji zapisanego za pomocą znaków tekstowych na wykonywalny kod binarny. Właśnie tak w dużym skrócie powstały pierwsze języki programowania (np. Asembler).

Przełom w programowaniu

Z biegiem czasu na przełomie lat 60. i 70. stwierdzono, że komputery mogą służyć nie tylko do programowania maszyn. Mogą być także pomocne w pracy człowieka czy skomplikowanych obliczeniach naukowych. Pojawiło się zatem zapotrzebowanie na aplikacje, które mogłyby spełniać takie zadania. Jednak języki, które istniały do tej pory, pozwalały tylko na tworzenie programów do ściśle określonych zadań i nie można było ich tak po prostu wykorzystać. Aby nadążyć za ewolucją, informatycy zmuszeni byli tworzyć nowe biblioteki funkcji.

Co szczególnie ważne, pojawiło się zapotrzebowanie na zaprojektowanie kolejnych języków w zupełnie nowy sposób, m.in. dodając warstwę prezentacji i komunikacji człowieka z komputerem – GUI (Graphic User Interface). Stąd takie języki strukturalne, jak: C, Pascal, Basic (który na początku był niestrukturalny). Tymczasem w świecie informatyki pojawiło się wiele konwencji programowania, a wszystkie miały na celu zwiększenie efektywności tworzenia aplikacji.

Zaczęto tworzyć języki bardziej zrozumiałe dla ludzi ( język programowania logicznego), np. Prolog, zaprojektowano i stworzono także język obiektowy (np. Simula), który znacznie upraszczał zasady tworzenia aplikacji. Pojawiło się też wiele języków przeznaczonych do ściśle określonego celu, np. SQL, który służył do pracy z bazami danych. Jednak w ciągu kolejnych lat rozwoju języków wysokiego poziomu nadal nieprzerwanie powstawały języki niskiego poziomu służące do programowania urządzeń. Prace nad takimi językami prowadzili Siemens czy HP i w tych firmach wykorzystywane są one do dzisiaj.

historia języków programowania zaczęła się od języków prostych niskiego poziomu, a potem przyszedł czas na języki strukturalne i wreszcie języki obiektowe. Języki, zróżnicowane pod względem budowy, rozwijały się w tym samym czasie (patrz: wykres). Testowano polecenia i użycie kompilatorów. Dzięki temu pojawiły się różne języki, o odmiennej składni czy zastosowaniu. Do chwili obecnej powstało wieleset wersji języków programowania.

Czym jest język?

Każdy język programowania ma dokładnie określoną składnię poleceń (czyli gramatykę), a także słowa kluczowe. Jego kompilator odpowiedzialny jest za analizowanie i przetwarzanie tekstu w kod binarny oraz za jego dostosowanie do platformy sprzętowej. Możesz stworzyć jeden kod, a jego kompilację przeprowadzać na różnych maszynach, z wykorzystaniem innych bibliotek i parametrów optymalizacji. Dzięki temu stworzoną aplikację dostosujesz do ściśle określonego systemu operacyjnego. Dzisiejsze języki programowania, oprócz początkowych, spełniają także dodatkowe założenia. Ich twórcy zdecydowali, że do szybkiego tworzenia aplikacji najlepiej nadają się języki obiektowe.

W ostatnich latach rozpoczął się wyścig w tworzeniu takich języków. Także niektóre języki strukturalne były projektowane powtórnie, tak aby zapewniły obiektowość, tzn. przestrzenie nazw i klasy, dziedziczenie funkcjonalności, a często także niezależność od platformy. Tę ostatnią możliwość zapewniają językom i programistom frameworki (np. .NET). Dzięki temu informatyk może skupić się na tworzeniu aplikacji, nie znając zasad działania urządzeń, na które tworzy kod. Wystarczy raz skompilować aplikację do kodu pośredniego interpretowanego przez maszynę wirtualną i będzie można uruchamiać ją na wielu platformach.

Ocena:    (aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)

 del.icio.us |  Wykop mnie |  Digg this story |  dodajdo.com

• Witrynowa układanka »
  test porównawczy systemów CMS
• .NET dla programistów »
  środowisko programowania Visual Studio 2008
• Grunt to ewidencja »
  test porównawczy programów do ewidencji sprzętu i oprogramowania
• Potyczki z dialplanem »
  programowanie bramek VoIP
• Szybka strona z Ajaksem »
  tips & tricks