Raport IT w MSP
Data: 18 listopad 2008
Identyfikator: 081249
Do niedawna podział na drukarki domowe i przeznaczone dla firm był prosty. W domu działały urządzenia atramentowe, w firmie laserowe. Teraz, gdy szybkość druku tych pierwszych przekracza 20 str./min,
a drukarki laserowe kosztują niewiele ponad 200 zł, wybór jest znacznie trudniejszy.
Strona 1 z 2
Głównymi kryteriami wyboru urządzeń
biznesowych jest liczba stron, jakie mogą wydrukować w ciągu miesiąca, oraz koszty eksploatacji traktowane jako całkowity koszt posiadania (Total Cost of Ownership). Bardzo istotny jest także serwis oraz możliwości urządzenia, w tym opcje sterowników, które są podporządkowane przewidywanym zastosowaniom drukarki. Z firmowego punktu widzenia technologia druku oraz budowa samej drukarki nie mają zaś tak dużego znaczenia (chyba że drukarka będzie wykorzystywana do specyficznych zadań, np. w wydawnictwie w dziale DTP, lub służyła do wydruków map bądź rysunków z programów CAD) jak dla użytkowników
indywidualnych. Wyjątkiem jest niezawodność danej technologii, która jeśli jest duża, zmniejsza wspomniany przed chwilą całkowity koszt posiadania.
Sprzęt dla SOHO
Wydajność drukarki, zwana też obciążalnością lub normatywnym obciążeniem miesięcznym, to inaczej zalecana przez producenta maksymalna liczba wydruków w miesiącu. Parametr ten określa, jak dużo można wydrukować stron, bez obawy o nadmierne wyeksploatowanie mechaniczne urządzenia. Nie ma on żadnego powiązania z szybkością pracy urządzenia.
Proste urządzenia zwane są też domowo-
-biurowymi lub osobistymi. Świetnie nadają się również do niewielkich biur typu SOHO
(ang. Small Office Home Office) oraz 2–3-osobowych grup roboczych. Oczywiście, pod warunkiem że nie musimy wykonywać dużej liczby wydruków. Charakterystyczne jest także to, że w drukarkach tego typu nie podaje się maksymalnej, możliwej do wydrukowania w miesiącu liczby stron (brak danych na ten temat w dokumentacji technicznej producentów). Prędkość pracy to zazwyczaj 10–30 stron tekstu na minutę. Wydruki kolorowe są realizowane wolniej (4–16 stron dla urządzeń laserowych oraz atramentowych).
|
Języki opisu strony
|
|
Do zarządzania wydrukiem drukarki komputerowe wykorzystują tzw. język opisu strony. Umożliwia on zamianę instrukcji wysyłanych z komputera na polecenia rozumiane przez drukarkę. Najbardziej znanym językiem opisu strony jest PostScript. Został on opracowany przez firmę Adobe Systems i jest wykorzystywany także
w poligrafii. Najnowszą wersją PostScriptu jest Post-Script Level 3 opracowany w 1998 roku. W drukarkach HP stosowany jest łatwiejszy w implementacji język PCL. Najnowsza jego wersja PCL 6 pochodzi z 1996 roku.
Wielu wytwórców drukarek opracowało własne języki opisu strony, jednak znaczna część programów wymaga oryginalnego języka opisu strony PCL lub PostScript – oba języki stały się przemysłowymi standardami. Część firm produkujących drukarki zdecydowała się na zakup licencji na języki PCL i PostScript, inne zaś poszły nieco inną drogą. Stosują własne języki opisu strony, a w drukarce implementowany jest emulator języka PCL i PostScript. Tłumaczy on język PCL lub PostScript na zrozumiałe dla drukarki polecenia wydawane w jej natywnym języku opisu strony. Emulacje zwykle są nieco wolniejsze od interpreterów języków PCL i PostScript, jednak różnice te nie są istotne. Dobrze zrobiony emulator nie powinien również generować inaczej wyglądających (nawet
w szczegółach) dokumentów niż tekst wydrukowany przy wykorzystaniu interpretera oryginalnego języka.
Z językami opisu strony związane jest jeszcze jedno zagadnienie. Otóż każda drukarka wykorzystująca Post
Script lub PCL musi mieć wbudowany specjalny procesor wydruku RIP (Raster Image Processor). Jego zastosowanie niesie ze sobą dodatkowe koszty wpływające na cenę drukarki, dlatego konstruktorzy najtańszych, głównie atramentowych modeli drukarek nie korzystają z własnego procesora drukarki, a całą pracę związaną
z wydrukiem powierzają komputerowi, do którego jest ona podłączona. Drukarki tego typu nazywa się drukarkami GDI (Graphics Device Interface).
|
Najtańsze drukarki zarówno te laserowe, jak i atramentowe przeznaczone są do lekkiej pracy polegającej na wydrukowaniu kilku lub co najwyżej kilkunastu wydruków dziennie. Obciążenie ich większą liczbą stron sprawi, że mechanika bardzo szybko ulegnie zużyciu i sprzęt przestanie działać. Małe są wówczas szanse, aby taką drukarkę naprawić niewielkim kosztem – w praktyce niemal zawsze bardziej opłacalne jest kupno nowego sprzętu.
Koszt zakupu drukarki domowo-biurowej z reguły nie przekracza 1000 zł. W kwocie tej mieszczą się zarówno drukarki laserowe monochromatyczne i kolorowe, atramentowe
(w tym modele fotograficzne), jak i urządzenia wielofunkcyjne. Wyposażenie tego typu modeli sprowadza się zwykle do czytników kart flash (urządzenia atramentowe) i niewielkich ekraników LCD pozwalających na wyświetlanie statusu drukarki lub przejrzenie zdjęć.
Modele powyżej 500–600 zł (np. laserowy Lexmark E120N za 509 zł) wyposażone są już zwykle
w kartę sieciową umożliwiającą podłączenie drukarki do firmowej sieci LAN. Dodatkowe podajniki papieru i tace odbiorcze są zazwyczaj dostępne za dopłatą. Drukarki tego typu pozwalają praktycznie drukować tylko i wyłącznie na papierze wielkości A4. Są też dostosowane do zadrukowania kopert, ale nie dysponują przeznaczonymi do tego podajnikami.
Do najbardziej zaawansowanych modeli drukarek domowo-biurowych można dokupić dupleksery czyli moduły druku dwustronnego. Bardzo rzadko są one sprzedawane w tej grupie urządzeń jako wyposażenie podstawowe – wyjątkiem są m.in. Brother HL 5250DN (932 zł) czy Epson AcuLaser M2000D (694 zł).
Laserowe drukarki osobiste wyposażone są przeważnie w 4–32 MB własnej pamięci RAM
i procesor wydruku działający z prędkością 133–166 MHz. Tańsze drukarki atramentowe to w większości urządzenia GDI (Graphics Device Interface) korzystające przy sporządzaniu wydruków z pamięci RAM i mocy obliczeniowej komputera do którego zostały podłączone.
Sterowniki i oprogramowanie
Oprócz możliwości technicznych drukarki istotnym czynnikiem wpływającym na wybór urządzenia są sterowniki oraz dołączone oprogramowanie. Muszą np. pozwalać na ustawienie hasła dostępu do wydruku, tak aby odbywał się on dopiero po podejściu do urządzenia i podaniu kodu.
Standardem jest opcja druku dwustronnego. Jeżeli nasza drukarka nie ma wbudowanego dupleksera, wówczas oprogramowanie musi nadrobić ten brak. Użytkownik drukuje wówczas co drugą stroną,
a po wydrukowaniu połowy dokumentu druk jest wstrzymywany, a my musimy przełożyć kartki, wkładając je w odpowiedni sposób (podany w instrukcji) do podajnika i wznowić wydruk, w trakcie którego uzupełnione zostaną brakujące strony.
W warunkach firmowych bardzo przydatną funkcją jest opcja drukowania kilku pomniejszonych stron na jednej kartce. W większości sterowników w opcji druku kilku stron na jednej kartce dostępny jest druk 2, 4, 8 lub 16 stron.
W urządzeniach wielofunkcyjnych warto zwrócić uwagę na opcje związane nie tyle z samym wydrukiem, co z możliwościami modułu skanującego. Bardzo przydatną opcją jest zapis skanowanego dokumentu do pliku PDF czy JPG i wysłanie go e-mailem na podany adres e-mailowy.
Ocena: 



(aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)
Podobne artykuły: