NEXT 6/2008 - Generacja Web 3.0

Chciałbyś mieć przeglądarkę, która rozumie sens wyświetlonej strony i na tej podstawie wskazuje pokrewne treści z innych witryn, blogów, bibliotek wideo i serwisów z muzyką? Dzisiaj to niemożliwe, ale to się niedługo zmieni. Nadchodzi era Web 3.0, w której maszyny równie dobrze jak ludzie będą rozumiały treść i znaczenie stron internetowych.

Internet to miliardy dokumentów, które w jedną całość spinają hipertekstowe odnośniki. Aby móc się w nim poruszać, trzeba umieć czytać oraz mieć wiedzę niezbędną do poprawnego zinterpretowania zamieszczonych w sieci informacji, np. znać język. O tym, jak w sieci może czuć się ktoś, kto całkowicie nie rozumie używanego języka, przekonamy się, wchodząc na stronę napisaną np. po arabsku. Nagle okaże się, że całą biegłość, jaką nabyliśmy przez lata surfowania, jest nic niewarta. W większości przypadków nie będziemy mogli nawet powiedzieć, o czym jest ta strona.

Jeśli chodzi o komputer, który nie dość, że nie rozumie języka naturalnego, to nie ma nawet szczątkowej inteligencji, każdy dokument w sieci jest jeszcze mniej zrozumiały. Dlaczego? HTML oraz jego rozszerzenia w postaci stylów CSS i JavaScriptu opisują wyłącznie wygląd i mechanikę strony. Niestety, nic nie mówią o informacjach zawartych w treści dokumentu. Tymczasem człowiek, czytając np. stronę z ogłoszeniem o sprzedaży samochodu, jest w stanie wyróżnić w nim szereg elementów, które niosą ze sobą konkretne informacje, czyli dane, takie jak: model, marka, cena, przebieg, moc silnika, kolor czy dodatkowe wyposażenie. Dla przeglądarki te informacje będą niedostrzegalne. Będzie wiedziała tylko, jaki krój czcionki ma dobrać do ich wyświetlenia.

Wyobraźmy sobie teraz inną sytuację: jesteśmy w stanie przekazać komputerowi informacje o treści. Przeglądarka, wiedząc, jakie jest znaczenie poszczególnych elementów w ogłoszeniu, mogłaby po najechaniu myszką np. na nazwę samochodu wygenerować link pozwalający na odszukanie zdjęć w serwisie do udostępniania fotografii czy opinii o aucie, jakie krążą w blogosferze. Mogłaby także wysłać w tle automatyczne zapytanie do serwisu agregującego oferty używanych samochodów i wyświetlić listę propozycji aut o podobnych parametrach.

Lista mogłaby być uzupełniona np. o czas, jaki trzeba poświęcić na dojazd, aby osobiście obejrzeć samochód przed zakupem, wyliczony na podstawie danych GPS przypisanych do danej oferty. Gdybyśmy zdecydowali się na konkretną propozycję, przeglądarka wygenerowałaby raport zawierający dane kontaktowe ogłoszeniodawcy oraz mapkę z opisem drogi dojazdu.

Taka perspektywa brzmi jak fragment książki science fiction. W rzeczywistości technologia, która pozwala na uzyskanie takiej funkcjonalności jest już dostępna i działa pod nazwą "sieć semantyczna" (ang. Semantic Web).

Sieć inteligentnych agentów

Zapisanie informacji w internecie w sposób przejrzysty dla maszyn jest głównym postulatem twórców tej koncepcji. Najbardziej znanym jej promotorem jest Tim Berners Lee. Ten sam, który połączył internet z protokołem hipertekstowym i wynalazł usługę World Wide Web. W 1999 roku pisał: „Marzę o sieci, w której komputery będą potrafiły analizować wszystkie dane w niej zgromadzone – treść, linki, relacje między ludźmi i między komputerami. Sieć semantyczna, która dopiero się pojawi, uczyni to możliwym. Kiedy to nastąpi, codzienne mechanizmy handlu, biurokracji, oraz nasze życie będzie zarządzane przez maszyny, które komunikują się z innymi maszynami”. Od tamtego momentu, idea zmaterializowała się w postaci technologii, które właśnie wchodzą do użycia.

Podstawowym założeniem Semantic Web jest wprowadzenie ścisłych reguł dla publikacji danych. Sformalizowanie ich podobnie do zasad rządzących formatowaniem wizualnym witryn internetowych. Celem tego procesu jest wyodrębnienie danych, które mogą być pobierane, przetwarzane i udostępniane maszynowo. Przykładów informacji tego typu treści w internecie jest mnóstwo. Są to nie tylko daty, ceny czy wyniki pomiarów, ale także nazwiska, nazwy własne, kody produktów i zestawienia ich cech, słowem wszystko, co da się podporządkować konkretnej kategorii znaczeniowej.

Aby maszyna mogła przetwarzać informacje z witryn internetowych, muszą zostać spełnione dwa kryteria. Po pierwsze dane muszą być jednoznacznie wyróżnione w treści dokumentu, tak by można było je wyodrębnić bez analizy treści. Każda konkretna informacja, musi mieć przypisany tag, który jednoznacznie powie maszynie, że ma do czynienia z informacją np. o czasie bądź z nazwiskiem człowieka. Po drugie, ważna jest możliwość tworzenia połączeń między danymi z różnych źródeł i ich agregacji, np. powiązania tagu geograficznego, który towarzyszy ogłoszeniu o sprzedaży samochodu, z bazą danych geograficznych w serwisie z mapami. Do tego niezbędne jest używanie tych samych zestawów oznaczeń dla tych określonych kategorii danych.

Podsumowując, celem Semantic Web jest nadanie internetowi funkcjonalności wszechświatowej, relacyjnej bazy danych, z której bez ograniczeń będą mogły korzystać programy agregujące i przetwarzające dane, zwane inteligentnymi agentami. Takim programem może być np. zarówno robot zbierający informacje z sieci do serwisu gromadzącego ogłoszenia o sprzedaży samochodów, jak i osobisty asystent człowieka, któremu można zlecić np. wyszukanie najtańszego połączenia lotniczego, z Nowym Jorkiem oraz dokonanie rezerwacji w hotelu na okres zgodny z datami rezerwacji przelotu, wynajęcie samochodu na ten czas oraz przygotowanie listy 10 najczęściej odwiedzanych muzeów w mieście.

Ocena:    (aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)

 del.icio.us |  Wykop mnie |  Digg this story |  dodajdo.com

• Szybka strona z Ajaksem »
  tips & tricks
• Dynamiczne multimedia »
  przydatne rozszerzenie przeglądarki
• Mały może więcej »
  ABYSS WEB SERVER X1 V.2.5
• Rodzima Picasa »
  Fotografia cyfrowa Google Picasa 3.1
• Przetestuj swój serwis internetowy »
  SKANER BEZPIECZEŃSTWA STRON WWW ACUNETIX