NEXT 1/2007 - Pingwin w sieci

Serwer sieciowy na Linuksie? Dlaczego nie. Spośród wielu zastosowań tego systemu to wydaje się najwłaściwsze. W końcu jego korzenie sięgają wydajnych i bezpiecznych rozwiązań klasy UNIX.

W sieci lokalnej Linux pełni zazwyczaj funkcję rutera (patrz też: strona 50), serwera plików, DHCP i DNS. W internecie z powodzeniem sprawdza się jako wydajny serwer poczty elektronicznej i WWW z obsługą języka PHP i baz danych (patrz także: strona 134). Zanim jednak zdecydujesz się na wdrożenie Linuksa, zorientuj się, czym różnią się poszczególne dystrybucje. Na pierwszy rzut oka wszystkie wydają się bardzo do siebie podobne.

Wybraliśmy sześć dystrybucji i podzieliliśmy je według trudności w instalacji, konfiguracji i zarządzaniu. W pierwszej grupie znalazły się dystrybucje Debian i Slackware, uznawane za trudne w administrowaniu. W drugiej zamieściliśmy Ubuntu, Fedorę, openSUSE i Mandrivę, które mają także narzędzia przeznaczone dla początkujących administratorów.

Debian i tysiące pakietów

Debian jest jedną z najstarszych dystrybucji Linuksa. System ten zyskał miano najbardziej stabilnego i bezpiecznego ze względu na szereg przyjętych założeń dotyczących jego rozwijania i utrzymywania. Na przykład długi cykl wydawania kolejnych wersji sprawia, że gotowy Debian jest dobrze przetestowany i nadaje się do zastosowań produkcyjnych. Z kolei funkcjonujący w ramach projektu zespół ds. bezpieczeństwa zajmuje się na bieżąco monitorowaniem błędów w pakietach i udostępnianiem poprawek, które są tworzone we współpracy z autorami oprogramowania.

Debian jest rozbudowaną dystrybucją. Można go zainstalować na 32- i 64-bitowych procesorach Intel x86, Intel EM64T i AMD64, PowerPC oraz serwerach SPARC, Alpha, IBM S/390 i innych. W skład dystrybucji wchodzi prawie 20 tys. pakietów zajmujących 3 płyty DVD. Tak szeroki wybór sprawia, że w Debianie znajdziesz wszystkie najważniejsze usługi, narzędzia do ich monitorowania, zabezpieczania i konfiguracji systemu. Co ważne, dystrybucja daje ci wybór, dostarczając wiele zamienników tego samego oprogramowania, np. różne serwery pocztowe czy bazy danych. Zapanowanie nad taką ilością programów nie byłoby możliwe, gdyby nie menedżer APT. Może on zostać wykorzystany do instalacji dodatkowych aplikacji oraz aktualizacji całego systemu.

Debiana możesz zainstalować na dwa sposoby. Pierwszy polega na skorzystaniu z płyt, a drugi na nagraniu minimalnego obrazu systemu i ściągnięciu z internetu pozostałych pakietów. Instalator systemu pracuje w trybie semiznakowym, pozostawiając administratorowi pełną możliwość dopasowania systemu do jego potrzeb. Na poziomie instalatora możesz już skonfigurować macierz dyskową RAID, a także logiczne woluminy LVM.

Debian jest dystrybucją trudną w obsłudze. Nie znajdziesz tutaj dziesiątek konfiguratorów, które pozwalają zmieniać ustawienia za pomocą myszki. Ich rolę przejmują podstawowe narzędzia konfiguracyjne działające w konsoli. Dzięki nim ustawisz główne parametry pracy, np. konfigurację sieci czy systemu graficznego. Natomiast konfigurację serwerów wykonaj samodzielnie, edytując odpowiednie pliki lub używając dodatkowego oprogramowania, np. SWAT-a do zmiany ustawień Samby.

Ocena:    (aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)

 del.icio.us |  Wykop mnie |  Digg this story |  dodajdo.com

• Sieciowy magazyn »
  pojedynek urządzeń do składowania danych w sieci
• Okna pełne blasku »
  najnowocześniejsze i najciekawsze środowiska graficzne w Linuksie
• Zmontuj serwer »
  budowa domowego serwera – część III
• Menedżer ustawień »
  narzędzie sieciowe NetSetMan 2.5.4
• Filtrowanie pakietów »
  konfiguracja firewalla w Linuksie