NEXT 1/2007 - Czas na pamięci

Mimo pojawiania się pierwszych płyt głównych obsługujących moduły DDR3 wciąż najpopularniejsze są nieco starsze pamięci DDR2. Bez problemów kupimy też zwykłe DDR-y, choć ich wybór ogranicza się niemal wyłącznie do najtańszych modeli. Jaki produkt wybrać do współczesnego komputera, aby zyskać na szybkości i nie przepłacić?

Pamięć jest jednym z tych elementów składowych komputera, na których użytkownicy chętnie oszczędzają, aby nie stracić zbyt wiele przy zmianie platformy i konieczności wymiany RAM-u. Pamiętaj jednak, że przesadne oszczędzanie może przyczynić się do wystąpienia kłopotów związanych ze stabilnością i poprawnym działaniem całego komputera. Dlatego wybierając RAM, dobrze się zastanów, aby kupić dobre pamięci tanio, ale jednocześnie nie ograniczać wydajności pozostałych podzespołów.

Rodzaj pamięci należy ściśle dopasować do wykorzystywanego procesora. Z jednordzeniowymi AMD Athlon 64 i Sempron nie ma sensu łączyć pamięci szybszych niż DDR2-667, bowiem zawarty w tych procesorach kontroler pamięci nie obsługuje szybszych trybów pracy. Z kolei łącząc pamięci z dwurdzeniowymi procesorami Athlon 64 X2 lub FX, trzeba korzystać z pamięci DDR2-800. W ich przypadku pamięci o częstotliwości pracy większej niż 400 MHz również się nie sprawdzą. Korzystając z procesorów AMD i dążąc do maksymalnych osiągów, należy wybierać pamięci, które będą charakteryzowały się jak najkrótszymi opóźnieniami. Nie wolno jednak przesadzać – wprawdzie najszybszymi pamięciami, które zapewnią największą szybkość komputera, będą moduły DDR2-800 3-3-3-8-1T, ale takie pamięci będą co najmniej dwukrotnie droższe niż DDR2-800 5-5-5-15-2T, a przyrost szybkości jest niewielki. Jeśli jednak nie masz pieniędzy na zakup niezbędnej ilości RAM, tj. dla Windows Vista co najmniej 2 GB, a jeszcze lepiej 4 GB, wówczas lepiej poświęcić kilka procent wydajności i zdecydować się na więcej wolniejszych i tańszych pamięci, bo to zapewni szybsze działanie systemu i aplikacji.

W nieco innej sytuacji są użytkownicy, którzy zdecydowali się na stosowanie procesorów Intel Core 2 Duo. Ponieważ wykorzystują one zewnętrzny kontroler RAM zamontowany w układzie sterującym, ich konstruktorzy musieli skorzystać z dużej pamięci podręcznej oraz rozwiązań pobierania danych z wyprzedzeniem. Cache maskuje brak kontrolera pamięci, jednak na skutek korzystania z archaicznej magistrali FSB powoduje, że zastosowanie szybszych pamięci tylko w niewielkim stopniu poprawia wydajność. Przykładowo wykorzystanie DDR2-1066 zamiast dwukrotnie wolniejszych DDR2-533 zwiększa przepustowość pamięci jedynie o 17 proc. Szybsze pamięci pozwolą jednak skrócić czas dostępu do danych w zależności od częstotliwości taktowania od 4 do nawet 25 proc. Obecnie nie ma jeszcze chipsetów, które pozwalałyby wykorzystać możliwości pamięci szybszych niż DDR2-1066. To jeden z powodów, dla których produkcja układów szybszych niż DDR2-1066 nie jest obecnie zbyt rozwinięta.

Rozwój pamięci DDR

DDR (Double Data Rate) oznacza przesyłanie informacji z podwojoną szybkością. Dane przesyłane są dwa razy w każdym cyklu, przy narastającym i opadającym zboczu zegara sterującego. W tej samej jednostce czasu przesyłana jest więc podwójna ilość informacji. Czy komplikowanie układu dekodowania sygnałów w kontrolerze i sterowniku pamięci jest opłacalne i czy nie lepiej byłoby zwiększyć częstotliwość zegara sterującego?

Przy obecnym stopniu miniaturyzacji kluczowym parametrem staje się droga, jaką musi pokonać sygnał elektryczny. Przy częstotliwości 200 MHz w ciągu jednego taktu sygnał przebywa drogę około 1,5 m. Czas zmiany stanu sygnału powinien być znacznie, tj. co najmniej 10 razy, krótszy od czasu trwania pojedynczego okresu sygnału, by zapewnić stabilną wartość w momencie odczytu. Okazuje się, że dla stabilnego działania komputera niezbędne jest zmniejszenie długości połączenia między kontrolerem a pamięcią do około 15 cm. Pamiętając o tym, że ścieżki elektryczne na płytach głównych są prowadzone najczęściej pod kątem prostym, okazuje się, że ograniczenie częstotliwości wynikające z długości ścieżki jest dość istotne. Powoduje ono, że sygnał o częstotliwości 400 MHz musi mieć do pokonania drogę nie dłuższą niż około 7,5 cm.

Jednak nie tylko czas przesyłania informacji okazuje się ograniczeniem dla częstotliwości sygnałów. W przypadku, kiedy długość połączenia jest porównywalna z drogą, jaką sygnał o danej częstotliwości może przebyć w pojedynczym takcie, zaczynają się problemy związane z linią długą. To skomplikowane zagadnienia wiążą się z różnymi odbiciami, wzmocnieniami i tłumieniami fali, które w sposób istotny zmieniają właściwości ośrodka, w którym propaguje sygnał.

Jednym z elementów, które umożliwiają ograniczenie niepożądanych zjawisk linii długiej, są tzw. terminatory. Powodują one, że sygnał ulega mniejszym zakłóceniom, szybciej ustala się jego stan ostateczny, a tym samym możliwe jest zwiększenie częstotliwości. W efekcie dane mogą być szybciej przesyłane.

Ocena:    (aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)

 del.icio.us |  Wykop mnie |  Digg this story |  dodajdo.com

• Dużo (po)wolnej pamięci »
  test porównawczy pamięci DDR2
• Coraz tańsza pamięć »
  GOODRAM DDR2-667 (2X1 GB)
• Tanie i szybkie »
  KINGMAX DDR2-1066 KLED48F-A8KI5
• Nowe, lepsze pamięci? »
  pojedynek DDR2 i DDR3
• Cenna pamięć »
  test porównawczy pamięci RAM