NEXT 4/2008 - Seans jak w kinie

Zewsząd jesteśmy atakowani informacjami na temat superofert odtwarzaczy DVD, głośników czy wielkich telewizorów. O kinie domowym mówią też producenci sprzętu komputerowego. Szum wokół tego tematu jest tak wielki, że warto uporządkować informacje oraz oddzielić fakty od mitów, zanim pojawi się kolejna promocja.

Pod pojęciem "kino domowe" (ang. Home Theater) kryje się zbiór technologii mających za zadanie odtworzyć w warunkach domowych elementy wizualne i akustyczne w taki sposób, aby odbiór oglądanego przez widza filmu jak najbardziej przypominał ten z kina. Kino domowe, nieważne, czy jest to zestaw komputerowy czy stacjonarny, zawsze składa się z trzech głównych elementów: wyświetlacza, głośników oraz odtwarzacza. Każdy z nich może w istocie składać się z kilku niezależnych urządzeń albo być połączony w dowolnych konfiguracjach z elementami innej grupy w większą całość. Jeśli właściwie dobierzemy sprzęt, to pokój, w którym będzie zainstalowany taki zestaw (sama instalacja również musi być prawidłowa), zamieni się w salę kinową z prawdziwego zdarzenia.

Wyświetlacz

Wzrok to najważniejszy (przynajmniej tak mówią statystyki) zmysł człowieka. Olbrzymi ekran kinowy jest też z pewnością najbardziej spektakularnym elementem całego zestawu. Dlatego też ta grupa urządzeń zostanie omówiona w pierwszej kolejności. Typowym błędem popełnianym przy wyborze poszczególnych elementów jest zakup stosunkowo wysokiej klasy systemu nagłośnienia i małego telewizora. Tymczasem prawdziwe kino to przede wszystkim duży ekran.

W salach kinowych ekrany były zawsze panoramiczne – taki kształt obrazu jest naturalny dla człowieka ze względu na ułożenie oczu. Telewizja natomiast w pierwszych latach swojego istnienia musiała ze względów technicznych używać obrazów w formacie 4:3. Aby proporcje kadru z filmu wyświetlanego na ekranie klasycznego telewizora lub monitora komputerowego mogły być zachowane, musi być on odpowiednio pomniejszony. Na górze i dole ekranu pojawiają się wówczas czarne pasy, a obraz zajmuje tylko część dostępnej powierzchni – mniej więcej połowę. Problem tkwi w formacie, w jakim dana hollywoodzka produkcja została zapisana. W większości wypadków stosunek szerokości do wysokości obrazu wynosi 1,85:1, 2,35:1 bądź 16:9 (czyli 1,78:1). Proporcje te powodują, że aby na ekranie mógł się zmieścić cały kadr, obraz nie może zajmować całej powierzchni (stąd na górze i na dole czarne pasy).

Wąski obraz

Na całym ekranie wyświetlane są jedynie te filmy, które na płycie zostały zapisane ze współczynnikiem 1,33:1 (czyli 4:3) – takim, jaki ma monitor komputerowy (z wyjątkiem modeli z rozdzielczością 1280x1024) czy standardowy telewizor. Filmów takich jest stosunkowo mało. W proporcjach 4:3 produkowane są bowiem obrazy przygotowywane z myślą o telewizji. Na całym ekranie tradycyjnego telewizora będzie można zatem obejrzeć seriale lub inne produkcje telewizyjne.

Nadawcy TV coraz częściej idą jednak w ślady wytwórni filmowych i produkują swoje programy w formacie panoramicznym. Powodem jest popularność telewizorów o proporcjach ekranu 16:9, dostosowanych właśnie do wyświetlania obrazów w formacie kinowym i wkraczaniu na rynek telewizji HD.

Dzisiaj także wiele modeli notebooków i nowych monitorów komputerowych ma panoramiczne ekrany. Ich popularność wiąże się z tym, że coraz więcej użytkowników chce oglądać filmy bez przeskalowania obrazu na całej powierzchni ekranu. Nie da się tego osiągnąć przy tradycyjnym wyświetlaczu 4:3 bez deformowania oryginalnych proporcji lub obcięcia fragmentu obrazu. Rozważając zakup wyświetlacza na użytek kina domowego, nie warto zastanawiać się nad wyborem innego telewizora niż modelu panoramicznego.

Ocena:    (aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)

 del.icio.us |  Wykop mnie |  Digg this story |  dodajdo.com

• Prawie jak w kinie »
  test porównawczy projektorów Full HD
• Ściana czy ekran? »
  wybór ekranu
• Muzyczny zestaw »
  LOGITECH G51
• Kino na ścianie »
  test porównawczy projektorów do kina domowego
• Filmy z komputera »
  test porównawczy odtwarzaczy wideo