NEXT 3/2008 - .NET dla programistów

Visual Studio 2008 to najnowszy pakiet firmy Microsoft przeznaczony do pisania programów. Dzięki temu narzędziu programista może pisać zarówno aplikacje do Windows (.NET oraz w kodzie natywnym), rozbudowane programy ASP.NET (strony WWW) wykorzystujące AJAX, usługi Web, aplikacje n-warstwowe, systemy bazodanowe, programy do urządzeń mobilnych czy telefonów komórkowych.

Bazą i niezbędnym elementem aplikacji pisanych w Visual Studio jest platforma .NET. Jest to środowisko uruchomieniowe programu. Wraz z wprowadzeniem nowej wersji Visual Studio, Microsoft wprowadził kolejną wersję tego środowiska – .NET 3.5. Zawiera ona wiele przydatnych mechanizmów, takich jak: weryfikacja typów, zarządzanie wyjątkami, zarządzanie procesem wyszukiwania i załadowania pliku assembly (pakietu .NET), w którym zaimplementowana jest dana funkcja, itp. Zapewnia warstwę bezpieczeństwa (np. weryfikuje, czy uruchamiany kod jest prawidłowy, czy nie ma błędu w dostępie do pamięci itp.) oraz zawiera automatyczny odśmiecacz pamięci.

Częścią runtime jest także tzw. biblioteka klas bazowych (BCL), która zawiera tak naprawdę API dla programisty. Środowisko .NET 3.5 jest w pełni zgodne z wcześniejszymi wersjami. Lista nowych, a także ciekawych elementów, które znalazły się w .NET 3.5, znajduje się w ramce. Na szczególną uwagę zasługują trzy technologie: Windows Workflow Foundation, Windows Communication Foundation oraz Windows Presentation Foundation, które szerzej omówimy w dalszej części artykułu.

Windows Workflow Foundation

Wraz z wprowadzeniem Visual Studio 2008 integralną częścią środowiska stał się specjalny projektant procesów biznesowych wykorzystujący Windows Workflow Foundation. Jest to specjalne API przeznaczone do realizacji mechanizmu workflow (przepływu danych). Pozwala zdefiniować diagram, a następnie użyć takiego elementu we własnej aplikacji jako sposobu opisu pewnego procesu.

Workflow może definiować zasady akceptacji wydatków (w zależności od wysokości, kategorii itp.) oraz określać przepływ informacji o dokumencie, który wpłynął do centrali. Warto też dodać, że swego rodzaju przepływem (z zapisywaniem stanu) jest też nawigacja użytkownika po stronach serwisu internetowego czy poruszanie się po ciągu formatek w aplikacji przeznaczonej do użytku lokalnego.

Workflow ma dwa główne mechanizmy do tworzenia diagramów. Pierwszy to diagram przepływów (ang. flowchart). Przypomina on klasyczny, formalny zapis algorytmów, gdzie odpowiednie kształty reprezentują rozmaite instrukcje warunkowe, pętle czy bloki operacji. W ten sposób można zdefiniować kolejno wykonywane kroki.

Drugi mechanizm to diagram stanów (ang. stateflow), w którym definiowane są zdarzenia określające operację przechodzenia pomiędzy poszczególnymi etapami. Za jego pomocą można np. zorganizować obieg dokumentów, w którym, gdy pojawia się nowy e-mail (zdarzenie), uruchamiany jest proces. Spowoduje on przekazanie tego dokumentu do właściwej komórki organizacyjnej.

Podstawowym elementem, z którego składa się przepływ, jest aktywność. Może to być zarówno komponent typu wywołaj kod, wywołaj usługę Web, ale także specjalny element napisany na potrzeby danego procesu. W przepływie dostępne są także komponenty: pojemniki, pętle czy warunki. Przy procesie projektowania warto wiedzieć, że aktywność może też czekać na zewnętrzne zdarzenie, np. gdy użytkownik potwierdzi przyjęcie danego dokumentu.

Każdy warunek może być zdefiniowany jako wyrażenie odwołujące się do właściwości albo fragment kodu. Takie wyrażenia mogą być dostarczane niezależnie od samej definicji przepływu, która może być zapisana w postaci dokumentu XML (dokładniej XAML – Extensible Application Markup Language) albo być częścią niezależną od reszty aplikacji. W ten sposób bardzo łatwo wymienić definicję procesu biznesowego bez konieczności zmian w strukturze budowy samej aplikacji.

W momencie gdy program startuje przepływ, powstaje nowa instancja, która obsługuje dane żądanie. Przepływ, np. czekając na decyzję człowieka, może być usunięty z pamięci i zapisany na dysku. Gdy przyjdzie komunikat skierowany do danej instancji, zostaje ona automatycznie wczytana do pamięci.

Inną ciekawą usługą dostępną w WF jest kompensacja. Oczywiście workflow pozwala na stosowanie normalnych rozproszonych transakcji, ale taki mechanizm nie nadaje się do procesów kilkudniowych. W przypadku kompensacji definiowane są operacje, które mają być wykonane przy wycofywaniu danego przepływu (np. towar z powrotem wraca do magazynu).

Workflow Foundation daje możliwość zupełnie innego spojrzenia na architekturę aplikacji. Zamiast implementować proces biznesowy w tabelkach bazodanowych czy bezpośrednio w kodzie programu, można zdefiniować go „obok” głównej aplikacji, co pozwoli na dużą elastyczność systemu. Warto też dodać, że WF 3.5 umożliwia komunikację z usługami WCF. Dzięki temu można zaimplementować aktywności jako usługi WCF i potem łatwo wywołać je z poziomu procesu biznesowego.

Ocena:    (aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)

 del.icio.us |  Wykop mnie |  Digg this story |  dodajdo.com

• Sztuka programowania »
  środowisko Visual Studio 2008
• Jeszcze lepszy SQL »
  możliwości Microsoft SQL Server 2008
• Napisz własną aplikację »
  pełne wersje
• Sieciowe usługi »
  zestawienia produktów
• Kuźnia źródeł »
  SOURCEFORGE.NET