dozwolone korzystanie z sieci P2P
Data: 20 maj 2008
Identyfikator: 080614
O sieciach P2P (z ang. peer-to-peer) słyszał chyba każdy internauta.
Jednak wiele osób, nawet tych, które stale z nich korzystają,
nie wie do końca, czy jest to całkowicie legalne.
Strona 1 z 2
|
Rozpowszechnianie utworu
|
Przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Art. 116
1. Kto bez uprawnienia lub wbrew jego warunkom rozpowszechnia cudzy utwór w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
3. Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe źródło dochodu albo działalność przestępczą, określoną w ust. 1, organizuje lub nią kieruje, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.
4. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 117
1. Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom w celu rozpowszechnienia utrwala lub zwielokrotnia cudzy utwór w wersji oryginalnej lub w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2. Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe źródło dochodu albo działalność przestępczą, określoną w ust. 1, organizuje lub nią kieruje, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
|
Peer-to-peer jest architekturą sieciową, która umożliwia współdzielenie usług oraz zasobów komputerowych poprzez bezpośrednią wymianę. Różni się ona zasadniczo od architektury klient–serwer (na której publikowane są pliki na serwerach WWW i FTP) tym, że nie potrzebuje serwera, a w samej komunikacji udział biorą co najmniej dwa komputery indywidualnych użytkowników.
Tym, co zachęca do korzystania z sieci, jest:
- łatwy dostęp (praktycznie każdy, kto ma dostęp do internetu, może włączyć się do sieci P2P, pobierać i udostępniać swoje zasoby),
- ogrom zasobów udostępnianych przez internautów z całego świata,
- duży wybór programów (w tym w języku polskim) służących do korzystania z sieci P2P.
Ilość dostępnych zasobów i prostota ich przeszukiwania powoduje, że wiele internautów korzysta z tej sieci, pobierając najróżniejsze materiały, począwszy od małych dokumentów, a na obrazach płyt kończąc. Sieć P2P daje ogromne możliwości i tym samym jest ona doskonałym miejscem do wymiany muzyki, filmów i nielegalnego oprogramowania. Dlatego właśnie poza znajomością narzędzi do obsługi sieci P2P warto wiedzieć, co można udostępniać, a czego nie.
Nie należy od razu na wstępie demonizować tego rozwiązania, bowiem znacząco ułatwia ono pobieranie wszelkiego typu zasobów w pełni legalnych, np. dystrybucji systemu Linux opartych na licencji otwartej czy wręcz rządowych i sądowych dokumentów, tak jak czyni to od 2004 roku amerykański serwis outragedmoderates.org, w zakładce BitTorrent Files of Documents.
W pełni legalne
Samo korzystanie z sieci P2P, w tym z programów przeznaczonych do jej obsługi, jest w pełni legalne i nie podlega odpowiedzialności karnej ani cywilnej. Dotyczy to także twórców tego typu aplikacji, którzy nie powinni obawiać się sankcji. Jedyną skuteczną walką z niekontrolowaną wymianą strumieni bitów stały się pozwy indywidualne. Tym samym w myśl przepisów osoba, której prawa autorskie zostały naruszone, aby rozpocząć procedurę ścigania z tytułu przestępstwa rozpowszechniania bez uprawnienia (w wersji oryginalnej lub zmodyfikowanej), musi złożyć odpowiedni wniosek do sądu okręgowego. Czasami w imieniu pokrzywdzonych artystów występują organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.
W myśl obowiązującego prawa autorskiego bez zezwolenia twórcy możemy nieodpłatnie korzystać z rozpowszechnionego utworu w ramach tzw. dozwolonego użytku (art. 23 prawa autorskiego). W systemach prawa anglosaskiego jego odpowiednikiem jest tzw. fair use. W tym miejscu trzeba jednak wyjaśnić kilka niejasności. Otóż w ramach dozwolonego użytku można korzystać wyłącznie z już rozpowszechnionych utworów, zatem nie dotyczy to utworów, które zostały np. skradzione ze studia nagraniowego.
Przez rozpowszechnienie utworu rozumie się dzieło, które za zezwoleniem twórcy zostało w jakikolwiek sposób udostępnione publicznie. Nie ma tu jednak żadnych konkretnych wymogów formalnych, tym samym wystarczy, aby np. utwór został wyemitowany w radiu, telewizji, kinie lub odegrany przed publicznością w inny sposób.
Ocena: 



(aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)
Podobne artykuły: