środowisko Visual Studio 2008
Data: 19 luty 2008
Identyfikator: 080323
Gdy na rynku pojawiła się Vista, użytkownicy i programiści z niecierpliwością czekali na premierę środowiska programistycznego, które pozwoliłoby im na tworzenie nowych, przygotowanych z myślą o tym systemie, aplikacji. Sprawdźmy, czy Visual Studio 2008 spełnia ich oczekiwania.
Strona 1 z 2
|
Cztery wersje aplikacji
|
Visual Studio 2008 występuje w czterech wersjach: Express – darmowa, dostępna dla wszystkich; Standard, Professional – różnią się pod względem funkcji, są przeznaczone dla profesjonalnych programistów, którzy pracują nad projektami indywidualnie; Team System – wersja głównie dla firm (zespołów) programistycznych, zawiera kilka podwersji przeznaczonych do różnych aspektów procesu tworzenia oprogramowania (m.in. dla architektów, developerów, testerów). Wersja Express może być wykorzystywana w komercyjnych projektach. Oznacza to, że jest możliwe tworzenie aplikacji w środowiskach w wersji Express i odsprzedawanie ich osobom trzecim (kiedyś taka możliwość istniała tylko w przypadku komercyjnych wersji środowisk programistycznych).
|
Kiedy pojawiły się pierwsze informacje o nowym systemie operacyjnym z Redmond, użytkownicy zastanawiali się, jakie zmiany przyniesie kolejny system opatrzony logo Microsoftu. W tym samym czasie programiści piszący aplikacje na platformę .NET Framework rozważali, co czeka ich po wdrożeniu nowego systemu. Jego integralną częścią stał się Framework w wersji 3.0.
Wszystko, czyli nic?
Visual Studio 2008 oferuje możliwość tworzenia różnorodnych aplikacji. Możliwości VS zależą od wersji wykorzystywanego programu. Dodatkowo w przypadku VS Express podczas instalacji należy wybrać język programowania w którym będą tworzone aplikacje. W artykule zaprezentujemy możliwości wersji najbardziej rozbudowanej, czyli Visual Studio Team System 2008 Team Suite (patrz też: str. 78 w tym numerze i NEXT 2/2007 str. 115), działającej pod kontrolą Visty Ultimate. W Visual Studio można tworzyć wiele programów, m.in.:
- aplikacje wykorzystujące WPF (programy graficzne przeznaczone do Windows Vista),
- aplikacje bazujące na Windows Forms (program graficzny znany z poprzednich wersji systemu Windows),
- strony internetowe ASP.NET,
- usługi sieciowe ASP.NET,
- aplikacje konsolowe (działające w trybie tekstowym),
- usługi WCF (aplikacje sieciowe działające przy użyciu mechanizmu WCF, wprowadzonego w .NET Framework 3.0).
VS 2008 oferuje domyślnie wsparcie dla trzech języków programowania: Visual Basic .NET (język dla początkujących programistów),
Visual C# (język stworzony z myślą o platformie .NET, niezbyt skomplikowany, podobny do Javy) i Visual C++ (język oferujący największe możliwości).
Pierwsze kroki
Po wybraniu rodzaju projektu zostanie załadowany odpowiedni interfejs. My skoncentrujemy się na interfejsie aplikacji WPF. Składa się on z wielu części i może być modyfikowany. Niezbędnym jego elementem jest podgląd interfejsu aktualnie tworzonego programu. Poprawki na bieżąco można wprowadzać w kodzie XAML, języku służącym do tworzenia interfejsów aplikacji WPF (patrz: NEXT 01/2008, str. 136).
Kluczowe znaczenie dla konfiguracji kontrolek, czyli elementów interfejsu, ma panel Properties. Pozwala on na wygodne ustalanie wartości poszczególnych właściwości kontrolek. Podobne znaczenie, ale w odniesieniu do całego projektu, ma panel Solution Explorer. Za jego pomocą możesz zarządzać całym projektem – dodawać i usuwać nowe okna, zasoby i inne elementy aplikacji. Nie sposób wymienić wszystkich istotnych cech Visual Studio.
W czasie testów bardzo przydatne okazało się wygodne ulokowanie panelu wyboru platformy docelowej (32-, 64-bitowa), co jest ważne zwłaszcza w przypadku używania 64-bitowej platformy systemowej.
Dwa w jednym
Niezależnie od wyboru języka programowania, w którym chcesz pisać aplikację graficzną, będziesz musiał korzystać także z języka XAML. Z punktu widzenia programisty bardzo ważną cechą Visual Studio jest dobre połączenie możliwości języka XAML z innymi językami. Mechanizm uzupełniania kodu umożliwia nie tylko generowanie części kodu XAML, ale również automatyczne uzupełnianie odpowiedniego kodu drugiego języka. Np. tworząc zdarzenie, VS generuje (według schematu) jego nazwę, a następnie uzupełnia kod o metodę obsługi zdarzenia. Co ważne, kod XAML jest oddzielony od kodu innego języka – są umieszczane w osobnych plikach. Istnieje, co prawda, możliwość łączenia obydwu języków, jednak należy to czynić bardzo ostrożnie z uwagi na liczne obostrzenia z tym związane.
Ocena: 



(aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)
Podobne artykuły: