pojedynek AMD Spider i Intel Core 2 Quad Q6600
Data: 14 grudzień 2007
Identyfikator: 080133
W tym roku odbyła się już premiera kolejnej generacji procesorów firmy Intel, więc wszyscy użytkownicy
komputerów z niecierpliwością czekali na ruch największego konkurenta, tj. firmy AMD. Pod koniec listopada
firma zaskoczyła wszystkich, i to podwójnie. Tylko czy jest to pozytywne zaskoczenie?
Strona 1 z 4
|
Porady dla kupującego
|
- Przed zakupem sprawdź, czy producent
twojej płyty głównej już przygotował nową
wersję BIOS-u pozwalającą na obsługę najnowszych procesorów.
- Jeśli musisz kupić najszybszy procesor,
wybierz Intel Core 2 Quad QX9650. Jeśli jednak nie chcesz płacić 5-krotnie więcej za wydajność
o 25 proc. większą, możesz wybrać AMD Phenom X4 lub Intel Core 2 Quad Q6600.
- Jeżeli możesz poczekać z zakupem, to się wstrzymaj. Po premierze szybszych procesorów ceny testowanych spadną, a ty będziesz mógł dokupić np. więcej szybkiej pamięci.
|
O procesorach Intel Core 2 Quad QX9650
i wprowadzonych w nich zmianach pisaliśmy
w poprzednim numerze magazynu
NEXT na 3 64. W tym wydaniu przypominamy
tylko, że mają wydajność nieco lepszą
niż poprzednia generacja, tj. Core 2 Quad
QX6850, oraz umożliwiają znaczną redukcję
poboru energii. Największym usprawnieniem
jest zastosowanie zestawu instrukcji SSE4, który
przy konwersji filmów wideo może zwiększyć
wydajność o 30 proc.
Najważniejszym składnikiem platformy
AMD o nazwie Spider jest nowy, czterordzeniowy
procesor Phenom X4 9600. Pracuje z częstotliwością
2,3 GHz, zawiera po 512 KB pamięci
podręcznej dla każdego z czterech jąder oraz
współdzieloną pamięć podręczną trzeciego
poziomu o pojemności 2 MB. Efektywną komunikację
wewnętrzną zapewnia zastosowanie
przełącznika krzyżowego. Cały układ zawiera
463 miliony tranzystorów, a w trakcie wytwarzania
wykorzystywanych jest 11 warstw metalizacji.
Większa w porównaniu z poprzednimi
procesorami liczba tych warstw nie ma znaczenia
dla użytkowników, a jedynie nieco komplikuje
proces wytwarzania procesora.
Phenom od środka
Nowy procesor to jednak nie tylko połączenie
czterech rdzeni K8 w jedną całość. Firma AMD
poprawiła architekturę, likwidując większość
wąskich gardeł, które występowały w poprzedniej generacji procesorów. Pamięć podręczna
pierwszego poziomu jest teraz połączona z jądrem
256-, a nie 128-bitową szyną, co pozwala
na dwa przesłania 128-bitowych danych jednocześnie.
Jednostki zmiennoprzecinkowe, których
rejestry są współdzielone z rejestrami multimedialnymi
(SSE), też zostały poszerzone
do 128-bitów, co pozwala zwiększyć szybkość
obliczeń przy użyciu koprocesora. Jednostka
zmiennoprzecinkowa każdego jądra jest w stanie
przetworzyć do 4 takich operacji w każdym
cyklu, przy czym większość instrukcji SSE wykonywanych
jest w trakcie pojedynczego taktu.
Również w przypadku tych instrukcji często
możliwe jest jednoczesne pobranie dwóch 128-
-bitowych danych.
Zastosowany został zaawansowany układ wstępnego pobierania danych do pamięci podręcznej. Może on rozpoznać schematy odwołań do miejsc w pamięci i z dużym prawdopodobieństwem pobrać dane zawczasu. Umożliwia także ich pobranie bezpośrednio do pamięci podręcznej pierwszego poziomu z pominięciem cache L2, co skraca znacznie opóźnienia w dostępie do danych. Wydłużona została kolejka pobrań instrukcji, dzięki czemu więcej operacji czeka w buforze do wykonania. To pozwala lepiej wykorzystać poszczególne układy procesora.
Podobnie jak konkurencja, AMD rozszerzyło zestaw instrukcji o zbiór SSE4a, który pozwala na przyspieszenie przetwarzania strumieni danych oraz instrukcji związanych z szyfrowaniem i bezpieczeństwem aplikacji. Jednak do skorzystania z tego zestawu niezbędne będzie stworzenie nowych wersji programów albo przynajmniej ponowna kompilacja.
Pozostałe zmiany
Istotną sprawą są ulepszenia wprowadzone w układzie przewidywania rozgałęzień kodu programu. Wraz ze wzrostem popularności obiektowych języków programowania często w kodzie aplikacji pojawia się nie pojedynczy skok, tylko cała lista warunkowych rozgałęzień. Śledzenie takiego kodu i spekulatywne jego wykonywanie jest więc bardziej złożone, dlatego taka zmiana dość istotnie zwiększy szybkość działania większości programów.
Następne ulepszenia dotyczą wykonywania kodu bez zachowania kolejności z pobraniem danych, które mogą się zmienić w wyniku zapisu danych wygenerowanych przez instrukcje przetwarzane równocześnie. Umożliwia to przyspieszenie działania w sytuacji, gdy dane te nie zostaną zmienione, co zdarza się stosunkowo często. Zastosowanie układu Sideband Stack Optimizer pozwala zmniejszyć liczbę operacji na tym rejestrze poprzez wykonywanie ich bezpośrednio przed momentem, gdy właściwe dane będą potrzebne.
Wbudowany kontroler pamięci może pracować w jednym z dwóch trybów. Pierwszy, 128-bitowy, znany z wcześniejszych produktów, korzysta z dwóch 64-bitowych kanałów pracujących jako pojedyncza szyna 128-bitowa. Takie rozwiązanie oferuje dużą wydajność w przypadku aplikacji jednowątkowych, np. przy przetwarzaniu ciągłego strumienia danych wideo. Jednak w BIOS-ie komputera można przestawić kontroler na inny tryb pracy, w którym obydwa kanały pamięci pracują niezależnie od siebie. To rozwiązanie sprawdza się w aplikacjach wielowątkowych, a także przy pracy z wieloma programami jednocześnie, gdy poszczególne aplikacje rywalizują ze sobą o dostęp do pamięci. Różnica wydajności między tymi dwoma trybami może dochodzić do 10 procent.
Ocena: 



(aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)
Podobne artykuły: