przenośny odtwarzacz filmów
Data: 13 lipiec 2009
Identyfikator: 090803
Nośniki DVD odchodzą
do lamusa. Kto w czasach, gdy
8-gigabajtowy pendrive kosztuje tyle, co paczka czystych płyt DVDR, będzie wypalał filmy, aby obejrzeć je ze znajomymi? Tym bardziej że pamięć flash jako nośnik do multimediów sprawdza się lepiej niż srebrny krążek. Można zainstalować na niej programy do odtworzenia filmów, niezależnie od tego, czy w używanym pececie są odpowiednie kodeki.
[Bartłomiej Mrożewski, Krzysztof Roszak]
Strona 1 z 4
Pamięć flash to idealny nośnik do multimediów. Jej podstawową zaletą jest możliwość wielokrotnego zapisu. Można argumentować, że płyty DVD‑RW umożliwiają to samo. Tyle że zapis takiego nośnika trwa znacznie dłużej, nie można też w łatwy sposób kasować i dogrywać pojedynczych plików, a delikatna powierzchnia płyty optycznej sprawia, że nośniki intensywnie używane szybko ulegają zniszczeniu.
Dlaczego pendrive?
Pamięć flash jest szybsza w odczycie. Teoretyczna prędkość przesyłania danych z DVD x16 to około 20 MB/s, w praktyce znacznie mniej, bo DVD osiąga maksymalny transfer tylko w przypadku danych znajdujących się na ścieżkach na zewnątrz krążka. Im bliżej środka, tym bardziej transfer spada, nawet poniżej 10 MB/s. Jeśli chodzi o pamięci flash, to za około 200 zł można kupić pendrive z transferem sięgającym 20–22 MB/s w przypadku odczytu, który jest stały, niezależnie od położenia danych.
Inną cechą, która usprawnia odczyt danych z pamięci flash, jest bardzo krótki czas dostępu. Płyta DVD natomiast musi zacząć się obracać, a głowica przemieścić do właściwego obszaru z danymi. Dlatego pamięć flash po pierwsze działa szybciej, a po drugie jest minimalne ryzyko, że film będzie się zacinał podczas odtwarzania.
Kolejnym argumentem przemawiającym za wykorzystaniem pamięci flash jest cicha praca. Napędy DVD należą do najgłośniejszych komponentów peceta. Odczyt danych z prędkością x16 wymaga bardzo szybkiego obracania krążka. A to generuje duże natężenie hałasu. Pendrive jest wygodniejszy,
ponieważ jego rozmiar można dobrać do własnych potrzeb.
Jaką pojemność wybrać?
Jeśli zamierzasz przenosić własne filmy kręcone amatorską kamerą SD lub filmy w niskiej rozdzielczości z internetu, wystarczy pendrive o pojemności zbliżonej do płyty DVD, czyli 4 GB. Ale można też sięgać po większe nośniki. Jeżeli chcesz zabrać na spotkanie całą kolekcję filmów, raczej nie zmieścisz jej na jednym, nawet dwuwarstwowym nośniku. Ale na pendrive o pojemności 16–32 GB już tak.
Duży 32-gigabajtowy pendrive to jedyny poręczny nośnik, na którym można przenieść nieskompresowany film zripowany z płyty Blu-ray (umożliwia to m.in. program AnyDVD HD). Biorąc pod uwagę małą popularność odtwarzaczy Blu-ray w Polsce, podłączenie pendrive’a do komputera to często jedyny sposób na to, by wyświetlić u znajomych własny film HD. Dotyczy to zresztą nie tylko filmów kinowych, ale także amatorskich, nagranych kamerą HD lub aparatem cyfrowym z funkcją nagrywania filmów HD.
Wybór systemu plików
Standardowym systemem plików do tego rodzaju nośników jest FAT32 – nowy pendrive z pewnością będzie taki miał. Dobrze sprawdza się on pod jednym warunkiem: rozmiar pojedynczego pliku nie będzie przekraczał 4 GB. Większych zbiorów w FAT32 zapisać się nie da. Jeśli chcesz przenosić i odtwarzać filmy SD, nie będzie to stanowić problemu. Natomiast pliki z filmami HD przeważnie przekraczają dopuszczalną objętość. Można dzielić je archiwizatorem (np. RAR-em) na mniejsze części, ale w tej sytuacji nie odtworzysz ich bezpośrednio z nośnika. Aby uniknąć konieczności kilku–kilkunastominutowego przegrywania danych przed projekcją, wystarczy zmienić system plików np. na NTFS, co można zrobić za pomocą opcji formatowania nośnika w oknie Mój komputer.
Ocena: 



(aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)
Podobne artykuły:
» Szukaj aktualnego wydania magazynu NEXT w kioskach i salonach prasowych «