sieć CDMA w Polsce
Data: 11 maj 2009
Identyfikator: 090611
Po wprowadzeniu w Polsce cyfrowego systemu telefonii
komórkowej GSM jego analogowy poprzednik NMT zaczął
powoli odchodzić w zapomnienie. Po paru latach
niespodziewanie okazało się jednak, że koncesja
na nadawanie na prawie już nieużywanej częstotliwości
może się okazać prawdziwą żyłą złota. [Daniel Kostrzewa]
Strona 1 z 2
|
Systemy i wykorzystywane częstotliwości
|
|
W latach dziewięćdziesiątych regulator (Urząd Komunikacji Elektronicznej) zadecydował, że w Polsce uruchomiony będzie system telefonii komórkowej w paśmie 900 MHz. Zostało ono podzielone na 125 kanałów, z których każdy umożliwia odrębną transmisję. Kanały te zostały następnie podzielone pomiędzy tych operatorów, którzy zadeklarowali chęć świadczenia usług telekomunikacyjnych w tym systemie oraz przeszli pozytywnie etap weryfikacji. Koncesje są zawsze przyznawane na czas określony, a regulator określa przeznaczenie danego pasma.
We wspomnianym przykładzie zadecydowano, że w paśmie 900 MHz w Polsce operatorzy będą świadczyli usługi w oparciu o system GSM. Nie jest to jednak jedyne możliwe przeznaczenie. Są kraje, w których na bardzo zbliżonym paśmie 850 MHz operatorzy świadczą usługi w oparciu o systemy 3G (które z kolei w Polsce świadczone są one w paśmie 2100 MHz). Co, gdzie i w jakim standardzie można przesyłać wykorzystując fale radiowe, w Polsce określa publikowany przez regulatora plan zagospodarowania częstotliwości.
|
W roku 2000 rozpoczęło się w Europie szaleństwo na punkcie UMTS. Operatorzy za ogromne pieniądze (650 mln euro w Polsce) kupili prawa do rozwijania tej sieci. W PTK Centertel, która na podstawie decyzji ministra łączności z grudnia 1991 r. ma do końca 2016 r. koncesję na nadawanie w systemie NMT 450 MHz, nikt już prawie nie myślał o starym systemie. Firma rozpoczęła analizy do budowy sieci w nowym standardzie, równocześnie rozbudowując GSM – połączenie obydwu tych technologii w przyszłości miało się stać podstawą jej funkcjonowania.
Zmiany na Dalekim Wschodzie
Tymczasem w USA i na Dalekim Wschodzie eksperymentowano ze standardem CDMA. Pierwsza sieć tego typu (w pierwszej odsłonie, tzw. cdmaOne) została uruchomiona w 1995 roku w Hongkongu. Nie należy jej utożsamiać z obecnymi sieciami CDMA, które należą do kolejnej generacji i pod względem prędkości transmisji mają się tak do cdmaOne, jak w Polsce UMTS do GSM.
CDMA ma korzenie w wojskowych systemach łączności lat 80. – standard ten często bywa wręcz otaczany nimbem supertechnologii ery programu „gwiezdnych wojen”. Jest w tym ziarnko prawdy – w czasach kiedy powstawała, z uwagi na jej zastosowanie była odporna na zakłócenia oraz niezwykle trudna do przechwycenia i zdekodowania.
Dziś nie ma sensu stawiać pytania, który ze standardów jest lepszy – UMTS wraz z uzupełniającym go HSDPA czy CDMA w wersji 1xEV-DO. Każdy z nich ma swoje wady i zalety, a główna różnica między nimi wynika z bardziej intensywnego wykorzystania medium radiowego przez CDMA, wskutek czego sieci zbudowane w oparciu o ten standard mogą okazać się mniej pojemne, ale za to bardziej odporne na zakłócenia.
Podczas porównywania jakichkolwiek sieci mobilnych ważne jest również to, aby uwzględniać częstotliwość, na jakiej pracuje dana sieć, a nie jedynie sam standard (patrz ramka: Systemy i wykorzystywane częstotliwości). Warto o tym pamiętać, porównując w Polsce UMTS 2100 MHz z CDMA 450 MHz. Zresztą UMTS, który również wykorzystuje mechanizm podziału częstotliwości (o którym będzie mowa dalej), jest blisko spokrewniony z sieciami CDMA.
Najbardziej skomplikowana nazwa świata
Skrót CDMA (ang. Code Division Multiplex Access) tłumaczymy jako „wielodostęp z podziałem kodowym”. Mówiąc ogólnie, rozumiemy przez to zasadę takiego podziału częstotliwości, aby z jednego kanału (podobnie jak w CB radiu) mogło korzystać wielu użytkowników – stąd wielodostęp.
To, jak rozwijały się w czasie standardy rodziny CDMA, będzie nam potrzebne do spojrzenia na obecny rynek telekomunikacyjny. Sam skrót CDMA nie oznacza nazwy standardu (w zasadzie UMTS też jest standardem z rodziny CDMA). Jest już nim natomiast CDMA2000 – dosyć łatwo się domyślić, w którym roku powstał. Jeżeli chodzi o parametry sieci działających w oparciu o ten standard, to były one porównywalne z tymi zbudowanymi w oparciu o UMTS – prędkości transmisji danych rzędu kilkuset kilobitów na sekundę.
Rozwinięciem standardu CDMA2000 był system CDMA2000 1X, a jego kolejna wersja została oznaczona przyrostkiem 1xEV-DO (ang. Evolution Data–Optimized). Była ona dla CDMA2000 tym, czym technologia HSDPA dla UMTS – ogromny krok naprzód umożliwiający podniesienie prędkości transmisji danych z dotychczasowych kilkuset kilobitów na sekundę do kilku megabitów. Standard CDMA2000 1xEV-DO ewoluował w czasie w kilka coraz szybszych odmian:
- Release 0 – pierwsza wersja umożliwiająca transmisję z prędkością do 2,4 Mb/s (mówimy tutaj o prędkości ściągania danych – w CDMA, podobnie jak w UMTS, transmisja danych jest asymetryczna i transmisja do użytkownika jest szybsza). Ta wersja CDMA2000 pojawiła się w Polsce jako pierwsza, o czym będzie mowa dalej.
- Release A – transmisja z prędkością do 3,1 Mb/s, obecnie stosowana w Polsce przez wszystkich operatorów CDMA, czyli Orange oraz Sferię.
- Release B – transmisja z teoretyczną prędkością do 12 Mb/s, na razie jeszcze nigdzie na świecie niewdrożona.
Jeśli chodzi o większość zastosowań praktycznych, nie trzeba się zastanawiać, który standard CDMA i dlaczego akurat tak się nazywa. Ponieważ CDMA2000 został wdrożony stosunkowo późno i nie mamy problemów z odróżnianiem go od poprzedników, w Polsce najczęściej na ten działający obecnie mówimy po prostu CDMA. Taką też nazwą będziemy się posługiwali dalej, pamiętając jednak, że jest to uproszczenie – pełna nazwa wykorzystywanego obecnie standardu to CDMA2000 1xEV-DO rel. B.
Ocena: 



(aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)
Podobne artykuły: