tworzenie interfejsu użytkownika za pomocą języka XAML
Data: 14 grudzień 2007
Identyfikator: 080105
XAML to język służący do konstruowania interfejsu użytkownika
w aplikacjach graficznych tworzonych w .NET 3.0. Pozwala na nowe
podejście do projektowania interfejsu. Dzięki składni wzorowanej
na XML proces ten przypomina tworzenie strony internetowej.
Strona 1 z 2
|
Zdaniem eksperta
|
Paweł Małkowski
redaktor działu Software i Internet
XAML stanowi duży krok naprzód w zakresie projektowania interfejsów. Główną zaletą jest bardzo wyraźne oddzielenie warstwy prezentacji od warstwy logiki aplikacji. Dzięki temu do konstruowania interfejsów można zaprosić grafików, bez obaw, że nie poradzą sobie ze składnią kodu (podobieństwo do XML, a jednocześnie XHTML). Łącząc wygodę języka z dużymi możliwościami WPF, można spodziewać się efektownych
i wydajnych interfejsów użytkownika.
|
Współpraca z użytkownikiem od zawsze stanowiła jedną z najistotniejszych cech programów komputerowych. Po wielu latach pracy w trybie tekstowym oraz pseudookienkowych programach przeznaczonych do pracy w systemie MS DOS i tworzonych za pomocą biblioteki Turbo Vision standardem zarówno w przypadku systemów Windows, jak i Mac OS stał się interfejs graficzny.
|
Chociaż użytkownicy mogli pracować w bardziej komfortowym środowisku, niewątpliwie trudnym zagadnieniem stało się tworzenie wydajnego interfejsu przez programistę. Powstało mnóstwo sposobów rozwiązujących ten problem w różnym stopniu. Należy wspomnieć chociażby o MFC, bibliotece opublikowanej przez Microsoft, oraz VCL, która stworzona została przez programistów Borlanda. Dzięki niej przez wiele lat to właśnie Borland Delphi był jednym z najbardziej popularnych środowisk, określanym mianem RAD (Rapid Application Development). Za jego pomocą tworzenie interfejsu sprowadzało się do wizualnego umieszczania kontrolek na formatce i ich odpowiednim oprogramowaniu.
W inny sposób do zagadnienia zbioru funkcji umożliwiających tworzenie interfejsu użytkownika podeszli specjaliści z Sun Microsystems. Projektowane przez nich biblioteki graficzne, takie jak AWT czy Swing, zawierały kontrolki wyglądające i działające w niemal identyczny sposób w różnych systemach (Windows, Linux/Unix, MacOS, Solaris).
Analizując zaś sposób projektowania interfejsu w aplikacjach działających w .NET Framework, można zauważyć dwie tendencje. W wersjach 1.0 i 2.0 widać podobieństwo do rozwiązań zastosowanych w Delphi, jednak .NET 3.0 wprowadza w tym zakresie dużą innowację – WPF (Windows Presentation
Foundation). Jej istotnym składnikiem jest język XAML, który krótko przedstawimy.
|
Warto wiedzieć
|
|
Tworzenie aplikacji z wykorzystaniem języka XAML wymaga zainstalowania platformy .NET Framework w wersji 3.0 lub nowszej. Bardzo pomocne są także środowiska programistyczne, takie jak Microsoft Visual C# lub niewielkie aplikacje, np. XAMLPad.
|
Właściwości języka
XAML pozwala na definicję wszystkich elementów interfejsu użytkownika, począwszy od okien, przez pola tekstowe i przyciski, aż po dymki z informacjami. Powstał na bazie języka XML, dlatego jego pliki (zapisywane jako .xaml) przypominają strony internetowe napisane w języku XHTML. Do zadeklarowania przycisku wystarczy następujący kod:
<Button Content="Oto przycisk!" />
Należy jednak pamiętać, że XAML wprowadza dodatkowe konstrukcje, niezwiązane ściśle z językiem XML. Jedną z najistotniejszych jest właściwość złożona. Pozwala ona na bardziej zaawansowaną deklarację atrybutów XAML. Przykład z przyciskiem, który jest zgodny składniowo również ze standardem XHTML, moglibyśmy zapisać następująco:
<Button>
<Button.>Oto przycisk!
</Button.Content>
</Button>
W tym przypadku wykorzystanie właściwości złożonej nie było konieczne. Jednak wystarczy skorzystać z zaawansowanych mechanizmów WPF, aby było to niezbędne:
<Button>
<Button.Content><TextBox Width=”50” Text=”Tekst w polu”/>
</Button.Content>
</Button>
WPF wprowadza bardzo swobodny model hierarchii komponentów graficznych. Dzięki temu przycisk może zawierać w sobie nie tylko tekst czy obrazek, ale także dowolne kontrolki. Istotnym elementem każdego dokumentu XAML jest deklaracja wykorzystywanych przestrzeni nazw. Dzięki nim można odwoływać się do kontrolek i innych elementów WPF tylko za pomocą zwykłych nazw, np. Button. Zazwyczaj deklarowane są dwie przestrzenie:
domyślna, udostępniająca wszystkie składniki WPF, oraz x:, która odpowiada za elementy ściśle związane z językiem XAML. Typowym elementem do niej należącym jest Key:
<Window.Resources>
<SolidColorBrush Color=”Red”
x:Key=”kolorTla” />
</Window.Resources>
Dzięki takiej konstrukcji jednolity pędzel o kolorze czerwonym może być wykorzystywany przez elementy okna za pomocą nazwy
kolorTla. Zwróć uwagę na połączenie przestrzeni nazw z nazwą elementu – jest to zarazem inna ważna właściwość języka XAML.
Ocena: 



(aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)
Podobne artykuły: