NEXT 6/2009 - Władcy multimediów

Planując przeobrażenie peceta w domowe centrum rozrywki, wiele uwagi poświęca się stronie sprzętowej: dobraniu stylowej obudowy, cichych, lecz wydajnych podzespołów, stworzeniu wydajnego LAN-u. Owszem, ale równie ważne jest właściwe oprogramowanie. Pomoc w tym zakresie oferują liczne aplikacje typu media center. Czy faktycznie pomogą one przeistoczyć PC w łatwy w obsłudze cyfrowy magnetowid? [Krzysztof Roszak]

Analizując zestaw aplikacji wchodzących w skład typowego niezbędnika wielbiciela multimediów, można utworzyć raczej długą listę. Winamp, Foobar 2000 czy Amarok są niezbędne do odtwarzania muzyki; VLC czy MPlayer – filmów. Przydałby się jeszcze program do katalogowania zdjęć. Tutaj wybór jest trudniejszy, bo z desktopowymi Adobe Photoshop Album czy ACDSee coraz skuteczniej walczą serwisy internetowe, takie jak Picasa. Gdy w komputerze tkwi dodatkowo karta TV, do powyższego dopisać należy program umożliwiający korzystanie z niej, a częściej raczej jego uniwersalny odpowiednik, np. DScaler, ponieważ te dostarczane domyślnie ze sprzętem zwykle są mało funkcjonalne.

W takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem są programy media center. Założenie w ich przypadku jest proste: zamiast używać wymienionego powyżej multum aplikacji, otrzymujemy jedno centrum sterowania plikami multimedialnymi. Równie ważnym składnikiem programu tego typu jest pełnoekranowy interfejs, z czytelnymi dużymi przyciskami i fontami (najczęściej zgodny z koncepcją „10-foot interface”, czyli czytelnego z odległości 10 kroków od ekranu). Całość świetnie ma się prezentować na dużych, 32” i większych ekranach Full HD, które coraz częściej pojawiają się w domach. Idea ze wszech miar szczytna, bowiem takie podejście do sprawy wydaje się kolejnym krokiem w stronę odmitologizowania peceta jako zaawansowanego narzędzia dla obeznanych z nim użytkowników, a przesunięcie go bardziej w stronę konsumenckich urządzeń AV. Szkopuł w tym, że teoria z praktyką nie zawsze idą w parze, a przynajmniej w tym przypadku nie jest im po drodze.

Interfejs prosty, a konfiguracja...

Porównując GUI wielu pakietów media center z rzędu, można łatwo doznać wrażenia déjà vu. Szczególnie łudząco podobne do siebie są Windows Media Center (dalej: WMC7) oraz MediaPortal w domyślnej skórce. Większość programów wyświetla przewijane menu z niemal analogicznymi pozycjami: TV, Muzyka, Wideo, Zdjęcia, Ustawienia, choć kategorie te są czasem nieco inaczej nazywane. Wyjątkiem jest tylko linuksowy MythTV, który grupuje pod jednym wpisem galerie multimediów wszelkiego typu, w zamian oferując szybszy dostęp do zbioru nagrań audycji TV czy zawartości DVD.

Zdaniem redaktora

Krzysztof Roszak redaktor działu Software Jak dotąd próbowałem się przekonać do korzystania z dwóch programów media center: MediaPortalu i MythTV. W obu przypadkach szybko zrezygnowałem. Owszem, może i ładny, pełnoekranowy interfejs jest przydatny, gdy za ekran służy 42-calowy telewizor (lub jest to laptop zabrany na imprezę). W przypadku korzystania z typowego peceta żadna z zalet takiego rozwiązania nie przewyższa wad, jakimi cechują się tego typu programy. Przede wszystkim nie jestem skłonny marnować czasu na katalogowanie swoich multimediów po raz kolejny: stworzone raz kolekcje w Amaroku czy Songbirdzie wystarczają mi w zupełności. W odtwarzaczach wideo, np. VLC czy (K)MPlayer, cenię sobie możliwość skonfigurowania silnika odtwarzania filmów wedle własnego uznania i podpięcia zewnętrznych filtrów, czego żadne centrum multimedialne nie zapewnia. No i nie ma problemów z obsługą telewizji – DScaler w Windows czy tvtime pod Linuksem działają bez zastrzeżeń od lat.

Wszystkie aplikacje, poza pakietem Microsoftu, pozwalają na aplikację skórek (zmiany wyglądu) i tematów GUI (zmiany rozlokowania elementów interfejsu). Te, tworzone w zdecydowanej większości przez społeczność użytkowników aplikacji, pozwalają nierzadko zmienić wygląd centrum tak, że z oryginałem od producentów nie ma on nic wspólnego. Dobrym przykładem jest tu XBMC, w którym menu główne aplikacji można przerobić ze statycznych przycisków na płynnie przewijane menu.

Interfejsy użytkowe, czyli tzw. frontendy, dają zwykle łatwy dostęp do tego, co w centrach multimedialnych najważniejsze – danych. Są więc niejako przeglądarkami. Ale aplikacje te trzeba też jakoś skonfigurować. W przypadku WMC i XBMC dokonuje się tego również za pomocą frontendów. W ich ramach określić można raczej podstawowe parametry działania, np. usunąć kanał TV czy zaplanować nagrywanie wybranej audycji.

Pozostałe programy mają dodatkowo tzw. backend, czyli działającą w tle usługę przechowującą ustawienia. Ma ona swój własny konfigurator, który jest już zazwyczaj zwykłą, okienkową aplikacją, nierzadko z mnóstwem pozycji do ustawienia. Jedynie backendem MythTV zarządza się w osobnym GUI zbliżonym wyglądem i działaniem do głównego okna przeglądarki mediów, co jednak nie przekłada się na jakiekolwiek ułatwienie konfiguracji. Przeciwnie – łatwiej czasem odszukać żądaną opcję na przejrzyście posegregowanej liście w MediaPortalu, niż szukać jej w graficznym, pełnym kreatorów interfejsie MythTV. Dopasowywać do potrzeb w każdym programie można zaś – i trzeba – wiele, gdyż tylko...

Ocena:    (aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)

 del.icio.us |  Wykop mnie |  Digg this story |  dodajdo.com

Do pobrania:

• Pecet w salonie »
  komputer media center
• Z trackballem »
  klawiatura Emprex
• Zarządzanie multimediami dla odważnych »
  CENTRUM MULTIMEDIALNE MEDIAPORTAL
• Gadżet dla prezentera »
  miniaturowa klawiatura
• DVD podłączone do sieci »
  Digital Media Receiver Manta