NEXT 3/2009 - Powrót 3D

Możliwość oglądania zapisanych trójwymiarowych obrazów fascynowała ludzi od dawna, ale dopiero era cyfrowych urządzeń pozwoliła znacznie ułatwić tego typu rozrywkę. Ostatnie targi CES pokazały, że niemal każdy liczący się producent audio-wideo ma w swojej ofercie monitory czy telewizory pozwalające na prezentację trójwymiarowych obrazów.

Podstawą widzenia przestrzennego jest u ludzi układ dwojga oczu. To dość uproszczona teoria, gdyż w procesie tym ważne są różne czynniki. Lewe i prawe oko postrzegają obiekty w trochę inny sposób, ponieważ są od siebie oddalone, dzięki czemu mózg, rejestrując drobne różnice, pozwala na spostrzeżenie trójwymiarowości obserwowanego świata. Najlepiej widać to na obiektach znajdujących się blisko obserwatora, gdyż wraz ze zwiększaniem się odległości od przedmiotu wrażenie to zanika. Generalnie różnice pomiędzy obrazami widzianymi przez prawe i lewe oko są podstawą w wizualizacjach trójwymiarowych.

Sztuczki i oszustwa

Już na początku XX wieku wielu ludzi fascynowała możliwość prezentacji obrazów w taki sposób, by można było uzyskać złudzenie przestrzenności wizualizowanych obiektów. Najprostszą metodą uzyskania tego typu efektu są u stereoskopy, czyli urządzenia, w których ogląda się obrazy składające się z dwóch zdjęć tego samego obiektu, wykonanych z różnych punktów widzenia. Do ich wykonania można użyć jednego aparatu i przemieszczać go albo dwóch urządzeń zamontowanych na statywie lub aparatu z dwoma obiektywami.

Kolejną metodą oszukiwania wzroku, tak by udało się uzyskać wrażenie głębi, jest zastosowanie u anaglifów. Są to dwa półobrazy umieszczone na jednym zdjęciu lub rysunku, z tą różnicą, że dla prawego i lewego oka mają one zmienione barwy. Aby móc je oglądać, należy wyposażyć się w okulary, w których jedno szkło lub folia jest niebieska, a druga czerwona. Półobrazy są przysłaniane tak, że każde oko niejako widzi to, co jest dla niego przeznaczone, dzięki czemu mamy złudzenie trójwymiarowości. Wadą tego niezwykle taniego rozwiązania jest uboga paleta barw zdjęć czy rysunków. Można je tworzyć także samemu – dostępne jest darmowe oprogramowanie, które można wykorzystać. W internecie jest mnóstwo anaglifów, które można oglądać na ekranie swojego komputera. Znajdziemy je m.in. na stronie www.anaglif.canonia.pl.

Uzyskiwanie efektów 3D bez użycia okularów polaryzacyjnych czy migawkowych

Bariera z otworami pozwala na zakrycie tych punktów, które dla jednego oka mają być niewidoczne. Ta sama bariera zakrywa elementy niewidoczne dla drugiego oka (rys. 1a). Dlatego w celu uzyskania najlepszego odbioru ważna jest optymalna pozycja przed ekranem – zwykle trzeba ją dobrać samemu, gdyż rozstaw oczu jest różny dla każdego użytkownika (rys. 1b). W najnowszych konstrukcjach zastosowano specjalne zestawy soczewkowe, które powodują, że obraz może być odbierany pod rozmaitymi kątami i z różnej odległości, dzięki czemu nie trzeba stać idealnie przed ekranem (rys. 2). www.reviewspring.com/3d-lcd-monitors-a80.php

Kolejną zupełnie darmową i niewymagającą żadnych inwestycji technologią tworzenia złudzeń optycznych 3D jest u stereografia. Dzięki specjalnym aplikacjom można stworzyć obraz składający się z powtarzalnych kolorowych elementów (kropek, kresek, małych obiektów), który obserwowany w specyficzny sposób pozwala dostrzec głębię i tak ukryte obiekty, napisy, a nawet animacje (w animowanych GIF-ach). Sporo tego typu obrazków można znaleźć na stronie www.eyetricks.com/3dstereo.htm.

Kino 3D i gry komputerowe

Technologie 3D służą głównie do zabawy, więc siłą rzeczy musiały znaleźć zastosowanie w branży rozrywkowej. Już kilkanaście lat temu pojawiły się hełmy do wirtualnej rzeczywistości, przeznaczone do gier komputerowych. Karty graficzne tworzyły dla nich na przemian obraz dla prawego i dla lewego oka i wyświetlały je za pomocą umieszczonych przed każdym okiem małych ekranów LCD o ograniczonej liczbie kolorów i rozdzielczości nieprzekraczającej 320x200 punktów. Niestety, niska wydajność kart oraz migotanie ekranów sprawiało, że wzrok męczył się bardzo szybko, a wiele osób odczuwało problemy podobne do objawów choroby lokomocyjnej lub wręcz dostawało ataków epilepsji. Większość tych konstrukcji ważyła więcej niż kilogram, co obciążało kark i kręgosłup.

Kolejną ciekawą próbę wykorzystania złudzenia przestrzenności zastosowano w grze Magic Carpet, gdzie przy użyciu techniki anaglifów oraz okularów z kolorowymi szybkami można było zagłębić się w trójwymiarowy świat. Później pojawiły się różnorakie produkcje branży filmowej, w których stosowano tę technologię. Były to głównie filmy familijne lub skierowane bezpośrednio do dzieci.

Kilka lat temu na świecie zaczęły powstawać kina IMAX oferujące bardzo wysokiej jakości obraz (wysoka rozdzielczość prezentowanego materiału), który po zastosowaniu specjalnych u polaryzacyjnych okularów pozwala oglądać doskonałe złudzenie trójwymiarowego obrazu. Jednymi z najbardziej spektakularnych i szeroko reklamowanych produkcji były Beowulf oraz Speed Racer. Coraz więcej produkcji zawiera sceny, które można oglądać za pomocą wspomnianych okularów.

Ocena:    (aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)

 del.icio.us |  Wykop mnie |  Digg this story |  dodajdo.com

• Prosto i szybko »
  O&O DISKIMAGE 2 PROFESSIONAL
• Telewizor w sieci »
  test porównawczy urządzeń do przesyłania multimediów
• Malowanie po ekranie »
  WACOM CINTIQ 12 UX
• Interaktywne fotogalerie »
  jak przygotować elektroniczną prezentację fotografii
• Panoramiczne obrazy »
  test porównawczy tanich monitorów panoramicznych od 20