NEXT 5/2009 - Szybki czy tani?

Dyski twarde to ostatni element mechaniczny komputera, który nie nadąża za szybkością działania procesorów, kart graficznych i pamięci RAM. Można je zastąpić szybkimi dyskami SSD, które zapewniają większy komfort pracy, ale są od nich znacznie droższe. O tym, który produkt wybrać, dowiesz się z artykułu.

Od kilku miesięcy na rynku dysków twardych panuje zastój. Nowych produktów jest mało i, niestety, nie są one lepsze od starszych modeli ani pod względem szybkości, ani głośności, ba, nie zużywają nawet mniej energii. Co więcej, sytuacja raczej się nie zmieni. Tymczasem sektor pamięci masowych wielkimi krokami wchodzi w erę prawdziwej rewolucji. Dyski SSD są wprawdzie drogie, ale nie ulega wątpliwości, że to do nich należy przyszłość. Na razie wciąż musimy wybierać między szybkimi pamięciami SSD (Solid State Drive), a pojemnymi i tanimi klasycznymi modelami dysków HDD.

Brak rozwoju

Produkowanie szybszych dysków wymagałoby zwiększenia ich prędkości obrotowej, a to pociągnęłoby za sobą większe natężenie hałasu generowanego przez urządzenia oraz wzrost zużycia energii i ilości wydzielanego ciepła. Jeśli nawet skrócenie czasu dostępu do danych, który jest czynnikiem decydującym o wydajności, będzie możliwe, to różnica w najlepszym przypadku będzie zaledwie dwukrotna. To wciąż za mało, by dyski twarde mogły rywalizować z modelami SSD. Skrócenie czasu można by także uzyskać poprzez zwiększenie liczby talerzy oraz głowic odczytujących dane, przy jednoczesnym ograniczeniu obszaru talerza, na którym dane są zapisywane. Pociągnęłoby to jednak za sobą znaczny wzrost kosztów wytwarzania takich dysków, czyniąc całe działanie nieopłacalnym.

Prawie wszystkie dyski twarde wyposażone są w duże bufory pamięci, które pośredniczą w zapisie i odczycie danych, do pewnego stopnia przyspieszając te operacje. W praktyce jednak okazuje się, że dla wydajności nie ma większego znaczenia, czy bufor wbudowany w dysk twardy ma pojemność 16, czy 32 MB. To znaczy większy bufor przyspiesza niektóre operacje, ale różnica przy dwukrotnie większym buforze nie przekracza 10 proc. Koszt implementacji tej pamięci buforującej jest wprost proporcjonalny do jej pojemności i z powodu słabego skalowania wydajności z jej wzrostem raczej nieprędko ujrzymy dysk z 64 MB cache. Ponadto wszystkie sprzedawane teraz dyski obsługują już funkcje niekolejnego wykonywania komend (NCQ), co przy wielu operacjach poprawia działanie dysku.

Dysk jako archiwum

Klasyczne dyski twarde wciąż mają jedną ogromną przewagę nad konkurentami. Koszt przechowywania 1 GB danych jest nieporównywalnie niższy od innych, pojemnych mediów. Alternatywą dla dysków są co prawda nagrywalne płyty DVD, jednak wykonanie kopii bezpieczeństwa danych z dysku o pojemności 500 GB wymaga aż 120 płyt. Nie bez znaczenia jest tu również czas wykonania kopii, nakłady związane z ich przechowywaniem oraz czas dostępu do danych. Przez pewien czas wydawało się, że rolę płyt DVD przejmą nośniki HD DVD lub nagrywalne Blu-ray. Niestety, zakładając nawet, że nagramy 50 GB na płytę, jednorazowy backup małego dysku zajmie aż 10 płyt. Ich koszt (250 zł) wystarczy na zakup drugiego takiego HDD, który umożliwi znacznie wygodniejsze i szybsze tworzenie backupów.

Możliwość wykorzystania dysków twardych jako zewnętrznych magazynów danych dostrzegli już też producenci chipsetów i płyt głównych. Obecnie coraz częściej można spotkać na tych ostatnich złącza SATA lub eSATA, dostępne bezpośrednio przy zamkniętej obudowie. Mimo że interfejsy te nie zapewniają zasilania niezbędnego do działania dysków twardych, to jednak dzięki dużej szybkości przesyłania danych użytkownicy chętnie z nich korzystają. Pomagają w tym coraz tańsze i lepiej dopracowane zewnętrzne obudowy dysków twardych, których koszt jest stosunkowo niewielki. Takie urządzenie pozwala nie tylko łatwo wykonać kopię danych, ale także skutecznie zabezpieczyć ją w sejfie zarówno przed pożarem, jak i złodziejem.

Porównanie osiągów

Niemal doskonałą alternatywę dla dysków twardych stanowią pamięci SSD, zbudowane z wykorzystaniem kości pamięci flash. Nawet najwolniejsze mają 100-krotnie krótsze czasy dostępu do danych niż w przypadku najszybszych dysków twardych. Pierwsze modele pamięci SSD przegrywały rywalizację pod względem szybkości odczytu i zapisu danych, charakteryzowały się też wolniejszym transferem danych w trybie ciągłym (burst).

Najnowsze modele SSD, takie jak OCZ OCZSSD2–1VTX60G czy Goodram GoodDrive 64 GB SLC, cechują się szybkością odczytu nawet dwukrotnie większą niż w najszybszych modelach HDD, takich jak Western Digital Caviar Black WD1001FALS czy Samsung Spinpoint F1 RAID Class HE103UJ. Szybkości zapisu są zbliżone w obu rodzajach pamięci.

Prawdziwą przewagę pamięci elektronicznych, a więc pozbawionych wirujących talerzy, można dostrzec przy testach przeprowadzanych programem I/O Meter, który symuluje działanie dysku przy pracy w serwerze. Uzyskiwane wyniki wskazują nawet na 30-krotną przewagę pamięci SSD w serwerze plików lub serwerze OLTP oraz blisko 50-krotną dla pracy w serwerze WWW. Również dwukrotną przewagę dostrzegamy w serwowaniu danych w mniejszych porcjach.

Ocena:    (aby ocenić, musisz się zalogować w serwisie)

 del.icio.us |  Wykop mnie |  Digg this story |  dodajdo.com

• Cichy jak dysk »
  wyciszanie dysków twardych
• Gadżet czy notebook? »
  test porównawczy netbooków
• Dysk na wynos »
  test porównawczy przenośnych dysków twardych
• W sukurs Phenomowi »
  test porównawczy płyt głównych do procesorów AMD
• Elektroniczni twardziele »
  raport: dyski twarde rozwiązania klasyczne i SSD